Huiz.Net | Leesvoorbeeld
Lees meer over de boekenserie Sam Werner en andere boeken van Anton Huizinga
Boeken, e-books, Sam Werner, fantasie, science fiction, detectives, story, verhalen, spannend
303
page-template-default,page,page-id-303,page-child,parent-pageid-224,ajax_updown_fade,page_not_loaded,,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-12.1,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.2,vc_responsive

Leesvoorbeeld

Pien wachtte tot ze alleen was met Sam. “En, ben je onder de indruk van haar?”

Sam trok een lichte frons. “Hoe bedoel je?” Hij wist niet goed of Pien het over het uiterlijk van Sabine had of over haar werkervaring.

“Nou gewoon.” Pien haalde haar schouders op. “Mannen zijn toch snel onder de indruk van een knappe dame?”

Sam lachte. “Precies. Daarom werkt mijn verstand niet meer als ik bij jou in de buurt ben. Merk ik iets van jaloezie?”

Het irriteerde haar dat hij dat zei. Ze wist zelf niet goed waarom. Zowel zij als Sam ontkenden dat ze een relatie hadden. Misschien zij wel iets harder dan hij. Toch kon je ook niet zeggen dat er niets was. Ze werden regelmatig samen wakker in hetzelfde bed. Eigenlijk was hun relatie gewoon complex. Ze was in ieder geval niet snel jaloers. Ook nu niet.

“Natuurlijk niet,” zei ze enigszins korzelig. “Het was een grapje om het te vragen.” Ze haalde nogmaals haar schouders op om aan te geven dat het wat haar betreft grappig genoeg was geweest.

“Begrepen.” Sam knikte. “Ze heeft een indrukwekkend cv. Tien jaar leger, twee uitzendingen naar Afghanistan, een jaar ervaring in de beveiliging, het is niet mis. Maar ze is nog zo jong.”

Pien moest lachen. “Jong is een relatief begrip. Je moeder vindt jou ook jong. Sabine vindt jou vast een oude vent. Zij is in de dertig, net tien jaar jonger dan jij.”

“Dat is waar. Het is relatief. Ik ben nog een knappe, jonge vent in het midden van het leven en jij een aftakelende oude vrouw. Au! Niet slaan!”

Ze kon gemeen slaan. Het deed hem echt pijn. Met een treurige blik wreef hij over zijn schouder. Hij was benieuwd of er een blauwe plek op zou komen.

“Die heb je verdiend. Je bent namelijk helemaal niet knap.” Ze deed haar armen onverzettelijk over elkaar en keek hem aan met een overwinnaarsblik in de ogen. Ze was maar een dik jaar ouder dan Sam. Dat wist hij best. Hij was blij dat ze tegen een grapje kon, ook al deed het hem soms pijn.

“Heb je je tas al gepakt?” vroeg hij. “Hoe laat haal ik je morgen op?” Na de pijnlijke klappen was het beter om over iets anders te praten. Morgen gingen ze samen een week op vakantie. Pien had drie weken extra verlof gekregen van Sebastiaan.

“Morgen pas?” lachte ze. “Kom vanavond maar, dan kunnen we morgen op tijd vertrekken.” Ze schoof van zijn bureau af waar ze altijd op zat, liep naar de deur en draaide zich nog eens om. “En je kunt nog voor me koken vanavond.”

Sam keek nog even naar de dichte deur toen ze weg was. Ze was wel erg veranderd sinds ze, nou ja, een relatie hadden. Of in ieder geval sinds ze privé ook met elkaar omgingen. Hij vond het verwarrend om over hen te denken als relatie, vooral omdat het zo snel was gegaan nadat zijn relatie met Fleur stukgelopen was. Aan de andere kant voelde het wel prettig om met Pien samen te zijn. Haar verandering was zeker positief te noemen. Eerder was ze veel terughoudender geweest maar nu leek het of ze opnieuw begonnen was te leven.

Hij dacht nog even na over Sabine de Vries die zich die middag had voorgesteld als nieuwe collega. Het werd druk op kantoor. Twee maanden geleden was Paul bij hen gekomen. Hij was de nieuwe partner van Sam geworden. Hij moest hem toch eens vragen wat zijn achternaam eigenlijk was. Iedereen kende hem alleen als Paul. Kortgeleden was Joep weer teruggekomen van een paar jaren ambassadewerk. En vandaag was Casper binnengekomen met een jongedame die hij geïntro­duceerd had als nieuwe collega. Vol trots had hij gemeld dat zij zijn partner zou worden. Sam had niet veel op met Casper. Daarvoor waren er enkele vervelende dingen gebeurd. Hij hoopte alleen maar dat Casper zich niet teveel liet leiden door een knap smoeltje. Want dat Sabine zeer aantrekkelijk was, dat kon niemand ontkennen.

Ze had Aziatische trekken in het gezicht, iets dat je niet direct zou verwachten bij haar Hollandse naam. Ze was niet heel groot, ongeveer net zo groot als Paul maar niet zo breed. Ze had een goed figuur en haar kleding deed haar vrouwelijke rondingen erg goed tot hun recht komen. Ze deed in ieder geval niet haar best om gebruik te maken van haar uitstraling, en dat waardeerde Sam wel. Ze leek het eerder zelfs vervelend te vinden dat Casper zo onder de indruk leek te zijn van haar uiterlijk. Haar ervaring mocht er ook zijn. Jarenlang in het leger gewerkt als sergeant, enkele uitzendingen naar Afghanistan achter de rug, met gevechtservaring. De soldaat in Sam had direct respect voor haar. De agent in Sam vond het wel vreemd dat een persoon als zij bij Haddock en Johansson kwam werken. Waar was de Chef mee bezig?

Niet veel later kwam Paul binnen. Hij was er niet bij geweest toen Casper en Sabine langs waren gekomen. Hij had hen in de kantine ontmoet en wist intussen net zoveel over Sabine als Sam.

“Daar loopt één bom testosteron,” wees hij met zijn duim over de schouder. Hij bedoelde Casper. Het was hem ook opgevallen hoe Casper reageerde op Sabine. Hij had een stoel meegenomen en ging daarop zitten. Sam had nu eenmaal weinig meubels op zijn kamer. Alleen het bureau met een bureaustoel. Verder was de kamer leeg. Iedereen vond het erg ongezellig. Dat vond Sam ook maar het had zijn voordelen. Zo bleven zijn collega’s nooit lang plakken en had hij een reden om ’s avonds naar huis te gaan omdat het daar gezelliger was.

“Laat de stoel maar staan voor de volgende keer,” sprak hij aarzelend. Het was een stukje toegeeflijkheid waar­van hij zelf niet wist dat hij dat had. Hij had zijn kamer liever zo leeg mogelijk gehouden. Het was alleen een raar idee dat Paul telkens een stoel moest meenemen.

Paul was zo’n twee maanden geleden in dienst gekomen. Hij was een voormalig politieman die het niet meer zag zitten met het politiewerk. Hij had het gevoel telkens te worden tegengewerkt door de rechterlijke macht, zijn eigen organisatie en de maatschappij. Criminelen hadden meer rechten dan goedwillende burgers en agenten kregen steeds minder mogelijkheden. Ze werden continue afgerekend op wat ze deden. Als een agent in een verhit moment een beslissing nam waar hij minder dan een seconde tijd voor had, dan werd dit voor zijn gevoel getoetst door een rechter die volledig buiten de werkelijkheid leefde. Zo had hij de handdoek in de ring geworpen na een zenuw­slopende periode van ruim een jaar aan zittingen en verhoren over een schot dat hij had afgevuurd tijdens een arrestatie. Geen politiewerk meer voor hem. Na wat omzwervingen was hij terecht gekomen bij Haddock & Johansson, en werd hij door Sam onder zijn hoede genomen. De inwerkperiode zou minimaal een jaar duren.

“Bijna alle mannen veranderen in het bijzijn van een dame,” bedacht Sam. “De meeste laten het alleen niet zo sterk merken.”

Paul lachte. “Zo is het. Maar ze ziet er lekker uit, dat wel.”

“Jaloers soms op Casper dat hij wel een knappe partner heeft?” vroeg Sam. “Ik ben niet zo knap heb ik net gehoord, dus met mij kun je niet gaan opscheppen.”

“Daar heb ik geen mening over,” zei Paul. “Ik kijk nooit naar mannen.” Hij schoof zijn stoel dichterbij het bureau.

“Je mag de komende week de rapporten over Canada en over Parijs afmaken,” zei Sam. Het rapport over de opdracht die ze samen in Canada hadden uitgevoerd, was nog steeds niet geschreven. Het werd wel tijd. “Ik ben een weekje weg en als ik terug kom dan kun je er wel klaar mee zijn.”

“Dat denk ik ook wel,” gaf Paul toe. Hij zou het rapport allang geschreven kunnen hebben. “Het wordt mijn eerste rapport dus ik denk dat ik het onbewust naar achteren heb geschoven. Ga je met Pien op stap?”

Sam keek hem aan. Wist iedereen het nu al dat ze samen op vakantie gingen? “Ja, hoezo?” vroeg hij op neutrale toon.

“Oh niks bijzonders,” zei Paul. “Leuk hoor!”

“Dat moet nog blijken,” zei Sam. “Misschien wordt het helemaal niet gezellig.” Hij had nu geen zin om er over uit te weiden. Ze wisten zelf nog niet zo goed wat ze met hun relatie aan moesten.